شده تا به حال كسي ازت آدرس بپرسد؟ آدرس را مي‌داني و با شور و شوق براي‌ش تعريف مي‌كني. اما مي‌رود و چند قدم جلوتر، از كس ديگري مي‌پرسد. ناراحت نمي‌شوي كه رفت پرسيد. دل‌ت از آن مي‌گيرد كه نفر دوم، شانه‌هاش را بالا مي‌اندازد و مي‌گويد «نمي‌دانم» اما طرف راه‌ش را كج مي‌كند و جاي ديگر مي‌رود. توي دل‌ت مي‌گويي بابا! راه را كه نشان‌ت دادم. چرا مي‌روي آن‌ور.

ام‌روز اين اتفاق براي‌م افتاد. ياد «حريص عليكم» افتادم. ياد كسي افتادم كه گفت: اين آدم‌ها چه‌طور رستگار مي‌شوند وقتي دندان كسي را شكستند كه براي هدايت‌شان آمده بود؟

من يك فشنگ دارم؛ يك فشنگ كلاشينكف. اشتباه نكنيد. پوكه نيست؛ فشنگ است. چند سال پيش رفته بودم خرم‌شهر و چند روزي آن‌جا ماندم. يكي از بچه‌هاي خرم‌شهر دادش به‌م. نمي‌دانم از خشاب سربازهاي امر به معروف و نهي از منكر كش رفته بود يا مال خودش بود يا ... نمي‌دانم. يك روز آمد و گفت يك يادگاري بده. توي كيف‌م شيشه‌اي عطر داشتم. دادم به‌ش و او هم خوش‌حال شد و در عوض، اين فشنگ را داد به‌م.

چند وقتي است شك كرده‌ام به اين فشنگ. نكند پوكه‌ است و سرش مرمي چسبانده‌اند و حالا فقط شبيه فشنگ است؟

چند بار وسوسه شده‌ام امتحان‌ش كنم: با انبردست بگيرم‌ش و با چكش بزنم ته‌ش. اگر فشنگ واقعي باشد، شليك مي‌شود و مي‌خورد به در و ديوار؛ وگرنه نه. اما در دوراهي گير كرده‌ام. اگر معلوم شود كه فشنگ واقعي بوده، بعد از شليك، ديگر پوكه است و اگر آزمايش‌ش نكنم، به فشنگ بودن‌ش مظنون خواهم بود. اين وير توي دل‌م مي‌جوشد كه هيچ وقت نمي‌توانم توي دست‌م بگيرم‌ش و با يقين بگويم «اين فشنگ است.»

نردبام